We zijn het al bijna vergeten, maar wat waren we dit voorjaar soms weken met stomheid verslagen door het spel dat de weergoden met ons speelden. Een voorjaar waar wij als karpervissers enkel maar konden toekijken en proberen er het beste van te maken.

Een mooie massieve spiegel van 26+ kilogram.

Sinds begin april worden we heen en weer gesleurd tussen zuiderse zachte lucht enerzijds en depressies om ‘u’ tegen te zeggen anderzijds. Vervolgens namen de temperaturen eind april een forse duik, wat trouwens leidde tot een minimumrecord sinds 1985. Kortom, niet de perfecte omstandigheden om onze mooi diklippige vrienden te mogen begroeten. Hoop doet leven en de weersomstandigheden konden en zouden alleen maar gunstiger worden. Althans dat hoopten we toch, doch voor we het goed beseften deed de maand mei zijn intrede met verve. De zon scheen abnormaal veel en al gauw liepen de temperaturen op tot 25°C en meer. Op dat moment merkten we dan ook, dat er al vele vissen zich aan het klaarmaken waren voor de paai. Op sommige plaatsen werd er zelfs al met overvloed hom gestrooid.

Menige vrouwtjes waren niet meer veilig.

Net op het moment dat de oevers begonnen te bewegen en we een prachtig schouwspel mocht bekijken, werd dit abrupt afgebroken. De weergoden hadden nogmaals hun duivels ontbonden. Een lange periode met abnormaal veel neerslag was aangebroken. De watertemperatuur daalde zienderogen, wat een ongelofelijke impact had op het gedrag van de karper. De periodes van regen werden voornamelijk ’s avonds en ’s nachts afgewisseld met een windstille adempauze. Een pauze die meer weg had van een ‘creepy’ horrorprent, waarbij de doodse stilte ons naar de keel greep. Alle activiteit was verdwenen, als sneeuw voor de zon en wat restte was een saai stilleven dat niets of niemand kon aanspreken. Jullie zullen dan ook wel begrijpen dat tijdens deze periode gaan vissen, geen sinecure is.

…een geweldige planning, een immens grote drang om onze lijnen nat te maken, maar door de weersomstandigheden de wanhoop nabij…

Zoals onze vijftien jaar oude jaarlijkse traditie wil, plannen Janneman en ik al geruime tijd op voorhand onze vissessies. Deze zijn steeds afhankelijk van onze gezinssituatie en ons werkrooster. Zo proberen we, ongeacht de omstandigheden, steeds het onderste uit de kan te halen. Een goede voorbereiding is daarbij een must. Laat nu net daar het schoentje knellen. Wie had nu durven denken dat Moeder Natuur gedurende twee maanden constant roet in het eten zou strooien?

Daar stonden we dan: een geweldige planning, een immens grote drang om onze lijnen nat te maken, maar door de weersomstandigheden de wanhoop nabij. Doch zoals men vroeger zei: ‘Voor ieder gat hebben we een spijker.’ We hadden in het verleden, door ons doorzettingsvermogen, al meerdere varkentjes weten te wassen. Compactheid en mobiliteit waren hierbij de belangrijkste factoren. Dit zou ook nu weer het geval zijn. Vermits we wisten dat verkassen en vissen spotten onze meest gedane activiteiten zouden worden, voorzagen we ons van het nodige materiaal dat bij meerdere manieren van vissen kon worden ingezet. Zo besloten we om onze hengels te voorzien van Momoi MX8-braid. Deze Japanse gevlochten lijn is overgewaaid van het zee- en roofvishengelen en omvat twee zeer belangrijke eigenschappen die deze manier van allround vissen zeker ten goede zouden komen. Zo opent de echt ronde vorm van deze gevlochten lijn een deur qua werpafstand en de zeer hoge schuurbestendigheid zorgt er dan weer voor dat we vol vertrouwen mogelijk tegen obstakels kunnen gaan vissen. Ook qua aas probeerden we een pad te bewandelen dat in alle mogelijke situaties ingezet zou kunnen worden. Mits de watertemperatuur de magische 10°C grens reeds ver overschreden had, besloten we een ‘Exclusive aasje’ mee te nemen met een zeer hoge attractie. Zo hadden we ons oog laten vallen op Boosted Squid Garlic.

Een aantrekkelijk aas van Exclusive Baits.

Bij het ontwaken van het ochtendgloren was het zo ver! Vol goede moed en gedrevenheid waren we klaar om er in te vliegen. Gezien de weersomstandigheden, besloten we onze pijlen te richten op een kanaal. Dit omdat we het vermoeden hadden dat deze locatie toch minder onderhevig was aan de vele weersperikelen. Het enigste wat ons nog restte was het gaan spotten van onze geliefkoosde vrienden. De eerste stek, waar we ons oog lieten op vallen, leverde al meteen gespotte vis op! Op zo’n moment werd onze keuze snel gemaakt. Wat restte was nog enkel onze hengels in paraatheid te brengen om daarna zo snel en geruisloos mogelijk ons aasje te presenteren. Omdat we reeds weken op voorhand enkele stekken waren gaan uitpeilen, was het vanzelfsprekend dat het eigenlijke presenteren redelijk snel zou verlopen. De volgende morgen konden we reeds terugblikken op een geslaagd eerste dagje! We wisten enkele mooie karpers te landen, waaronder enkele prachtige SKP-spiegeltjes. Even kennismaken met deze toekomstige pareltjes, dat gaf ons meteen een voldaan gevoel. Maar wat ons meteen in het oog sprong, was het feit dat bijna alle vissen verwondingen vertoonden. Deze verwondingen in combinatie met het sierlijk langs elkaar glijden, waren voor ons de doorslag om ons materiaal te verzamelen en andere oorden op te zoeken. Wees nu eerlijk als wij de liefde willen bedrijven, doen we dat toch ook liever in alle rust?

Eén van de mooie SKP-spiegeltjes.

Zo gezegd, zo gedaan… Na enkele tussenstops langs het kanaal en het waarnemen van dezelfde liefdestaferelen besloten we ons geluk te beproeven op een totaal andere locatie. We belandden op een openbaar water van circa 10 hectare grootte. Het aanschouwen van het prachtige water, ontstaan door vroegere turfafstekingen, deed ons smachten naar meer. Voor mijn vismakker was dit alles ook nog eens pure nostalgie. Want meer dan 16 jaar was het geleden dat hij zijn geluk hier wist te beproeven. Zouden de visuele veranderingen door de jaren heen ook hun impact hebben onder het wateroppervlak? We waren alvast benieuwd!

Blijkbaar waren wij niet alleen benieuwd.

Onze lijnen lagen nog geen twee uur te water of we werden al verrast. Een eerste aanbeet, die resulteerde in een prachtige schub. Wat een start! Zou dit het begin zijn van een onvergetelijke sessie worden? Of zou dit een toevalstreffer zijn… De volgende morgen keken we elkaar aan alsof we twee geslagen honden waren in een groen gecamoufleerde bivvy. Onze prachtige start had geen vervolg gekregen! Al snel werd het duidelijk dat ook hier de weersomstandigheden voor de nodige verwarring zorgden. Deze verwarring in combinatie met veel meer hengeldruk dan verwacht, deed ons toch wel eventjes achter de oren krabben. Vermoedelijk zou in deze situatie de positionering en de aantrekkelijkheid van een zo goed mogelijke aaspresentatie wel eens het verschil kunnen maken.

Zou dit het begin zijn van een onvergetelijke sessie worden?

De nodige kleine aanpassingen werden aangebracht, de verschillende dieptes werden afgespeurd naar meer aantrekkelijk plekjes. Spots waarbij we rekening hielden met de bevisbaarheid, dus de effectieve mogelijkheid om vis te vangen en niet enkel een aanbeet te krijgen. Tijdens onze zoektocht bleek al snel dat dit niet altijd zonder de nodige verwondering gepaard zou gaan.

Een bespeling van situatie tot situatie met hopelijk een bevredigend resultaat tot gevolg

De meeste oh zo propere stekken bleken onder water toch wel een minder leuke verrassing in petto te hebben. De gele plompenbladeren ontvouwden zich onder water zoals sla-plantjes tijdens het aanschouwen van hun eerste zonnestralen. Een onzichtbare onderwaterwildernis werd door moeder natuur gecreëerd. Een wildernis die toch wel voor de nodige scherpte in onze visserij zorgde. Deze scherpte vergemakkelijkte onze zoektocht naar de juiste sleutel. Want persoonlijk vind ik de grootste uitdaging binnen onze geliefkoosde hobby ,de zoektocht naar de juiste sleutel. Een sleutel die steeds verschillend is van water tot water, van omstandigheden tot omstandigheden. Een bespeling van situatie tot situatie met hopelijk een bevredigend resultaat tot gevolg. Zouden onze inspanningen en aanpassingen ook nu de weg wijzen naar enkele mooie karpers?

Zouden we de sleutel gevonden hebben?

Men zegt vaak dat hoop doet leven. Tijdens deze sessie was niets minder waar, zo wisten we na onze aanpassingen enkele prachtige exemplaren op onze onthaakmat te begroeten. Waarbij ook mijn PB werd verbroken, het niet altijd zonder slag of stoot, maar dat zorgde net voor dat tikkeltje extra!

Een mooie PB spiegel voor Wim!

Het is nogmaals het bewijs dat de aanhouder wint en dat er steeds de mogelijkheid bestaat om op een onverwacht moment net die ene grotere verrassing te mogen begroeten. Een verrassing die bij velen een obsessie geworden is waardoor de pracht en het complete plaatje van onze visserij, – spijtig genoeg – dikwijls in het niets verdwijnt. Blijf gewoon altijd jezelf en weet: dat hoe de groter de inspanningen zijn, des te groter de voldoening is.

Tight lines!

Wim Wilms